„Dezinformacja jest formą krzywdzenia” – podkreślał Konrad Ciesiołkiewicz, rozpoczynając dyskusję. Zwrócił uwagę, że współczesne pokolenia są „pierwszymi w historii, które są tak przeładowane informacyjnie, a zarazem – paradoksalnie – cierpią na deficyt komunikacji w tym nadmiarze danych”.

O tym, że problem radykalizacji w Polsce jest bagatelizowany, mówiła Aleksandra Gasztold: „Jest bardzo duży problem z przyznaniem się, że mamy w Polsce proces radykalizacji. W debacie publicznej słowo ‘radykalizacja’ jest obchodzone podobnie jak słowo ‘gender’.” Jej zdaniem bezpieczeństwo i odporność cyfrowa powinny być traktowane jak umiejętności do wyćwiczenia – tak samo jak higiena osobista.
Anna Makówka-Kwapisiewicz wskazała przykłady z Bałkanów, gdzie manipulacja w sieci stała się narzędziem politycznym: „W Kosowie jedna z partii nacjonalistycznych zrobiła badania, co polaryzuje społeczeństwo. Na tej podstawie zbudowali kampanię – wykorzystując tematy takie jak LGBT czy nienawiść wobec kobiet. Weszli do parlamentu i zaczęli ograniczać prawa tych grup.” Dodała, że manipulacja wykorzystuje nasze procesy poznawcze – im bardziej ktoś czuje się niezależny, tym bardziej jest podatny na wpływy.

Z kolei Bianka Siwińska przestrzegała przed coraz większym zagubieniem młodych w świecie online: „Nastolatkowie nie potrafią już rozróżniać, co jest prawdą, a co kłamstwem.” Jej zdaniem jednym z narzędzi walki z manipulacją jest „nieustanne sprawdzanie wiarygodności informacji”, choć – jak dodała – wielu ludzi całkowicie odcina się od świata cyfrowego, tworząc lokalne wspólnoty czy wracając do prostych form kontaktu, jak telefony stacjonarne.

Paneliści byli zgodni, że odpowiedzią na manipulację i dezinformację nie może być jedynie straszenie zagrożeniem. Kluczem pozostaje edukacja – dopasowana do różnych grup wiekowych i społecznych – oraz wzmacnianie świadomości, że informacja to władza.
„Człowiek nie powinien być traktowany jako środek do celu, tylko cel sam w sobie” – przypomniał Ciesiołkiewicz, podsumowując debatę.