Zawarta w katalogu nota popularyzatorska autorstwa Ewy Górkiewicz-Buckiej zawiera więcej informacji o tym zabytku:

„Pierścionek bursztynowy, odkryty podczas badań wykopaliskowych w 1960 roku na wczesnośredniowiecznym grodzisku w Kamieniu Pomorskim wystrugano nożem z bryłki pomarańczowego, mleczno-przejrzystego bursztynu. Powierzchnia zewnętrzna jest wygładzona, ale nadal widoczne są na niej ślady obróbki. Jeszcze mniej starannie wykończona jest strona wewnętrzna. Centralna część pierścionka uformowana została w niewielką tarczkę. Jest najpewniej wyrobem miejscowym, powstałym w lokalnej pracowni.

Bursztyn jest surowcem organicznym, powstałym ze skamieniałej żywicy drzew iglastych. Występuje w blisko sześćdziesięciu odmianach. We wczesnym średniowieczu na Pomorzu Zachodnim wykorzystywany był bursztyn bałtycki, tzw. sukcynit, który jest lekki oraz, w odróżnieniu od innych odmian, zawiera dużo kwasu bursztynowego cenionego ze względu na właściwości lecznicze. Odznacza się także szeroką gamą kolorów od najbardziej popularnej pomarańczowej, poprzez żółtą i czerwoną, aż po zielonkawą i niebieskawą.

Najprostszym sposobem pozyskiwania bursztynu było zbieranie mniejszych i większych bryłek wyrzucanych na plaże w czasie sztormów. Jedną z tradycyjnych metod było tzw. szperanie, czyli wzruszanie dna morskiego długimi drągami, co powodowało uwalnianie bursztynu spod ciężaru piasku. Lekkie bryłki wypływały na powierzchnię skąd zbierano je koszami.„

Przedmiot możemy zobaczyć w katalogu internetowym.

Pan Marcin
lepszykamien.wordpress.com